Zijn Volstaat

Vroeger droomde ik van de Grote Onvoorwaardelijke Liefde. Bij gebrek aan moederliefde bij mijn geboorte en na een jaar in een kliniek voor moederloze zieltjes vond ik het ook niet in het koude gespannen pleeg/adoptiegezin. Ik koesterde de hoop dat die warme alles verzengende liefde toch nog mijn leven in zou komen. Ik sloofde mij uit, paste mij aan en gaf een overvloed aan aandacht aan anderen, om maar een goed voetje te halen en het warme liefdesgevoel binnen te hengelen. Maar wat ik ook deed, hoe ik ook mijn best deed, het kwam niet.

Moederliefde kun je niet inhalen met anderen. Hoe groot mijn hart ook was en hoe romantisch mijn geest ook allerlei vormen bedacht en creerde in muziek, woorden, beelden en initiatieven, het verving niet dat basale gevoel van bij niemand horen en m’n gemis aan moederliefde. Zij was het die mij aan haar borst had moeten drukken, maar ze was er niet. Zij was het die mij verhaaltjes had moeten voorlezen maar dat deed ze niet. Zij was het die mij vragen had moeten stellen over hoe ik mij voelde, maar ze vroeg niets. Zij hield mijn hand niet vast. Zij omhelsde mij niet. Zij die mij baarde werd verkracht en kon niet met mij zijn omdat ik de spiegel was voor haar trauma. Zij die mij verzorgde was niet in staat liefde te tonen. Die bittere realiteit kon ik niet met mijn dromen doen vervagen noch met de creativiteit die mij troostte en voedde maar de pijn van de afwezigheid van een moeder niet wegnam.

Ik moest uiteindelijk emotioneel volwassen worden. Maar voordat ik dat kon worden, moest ik rouwen en intens verdrietig zijn over het grote verlies van geen liefdevolle moeder. De fasen die ik doorliep waren intens en heftig. Maar het lukte mij om de illusie en hoop geleidelijk los te laten en op te geven.

Want lang gaf ik die hoop en illusie nog een gezicht in de vorm van ‘de Vrouw van mijn Leven’ hopen te vinden. Oeverloze uitwisselingen en onmetelijk veel ontmoetingen met een hunkerend hart dat moest en zou slagen. Maar wat ik ook ondernam, het gebeurde niet. Stilletjes maakte de hoop plaats voor teleurstelling. De therapeute die mij door mijn lichaamsgericht proces begeleidde, wist mij vaak wakker te schudden: ‘je weet ze wel uit te kiezen nietwaar?’ Regelmatig trok ik verloren zielen, beschadigde vrouwen en ook vrouwen die emotioneel helemaal niet beschikbaar waren aan. Het telkens herbeleven van de niet beschikbare moeders die met zichzelf worstelden. Maar als je vaak de deksel op je neus krijgt, moet je wel diep in de beerput gaan kijken.

En dat deed ik. Grondig en onvermoeibaar. Het bleek een zuiverende reis die mij naar een innerlijke plek zou brengen waar ik vond wat ik zocht.

Mensen vanaf tien en veel meer jaren geleden zullen mij nu niet meer herkennen van binnen. De onrealistische verwachtingen zijn vervlogen. Er is ruimte gemaakt voor de realiteit en in het heden leven.

Wat er gebeurde in die belangrijke momenten van doorbraak, waren bliksemflitsen van verbanden zien met het systeem waarin ik opgroeide en verantwoordelijk worden voor mijn eigen leven en geluk. Er ontstond een verrassende grote liefde en dat bleek het Leven zelf. Niet als afweer of afleiding, maar tijdens het spiritueel wakker worden en op weg naar eigenliefde en zelfwaardering, liep ik over bruggetjes van inzicht en verwondering. Hoe kon ik in godsnaam dat wat al binnenin mij leeft, zo lang over het hoofd zien en de verantwoordelijkheid voor mijn geluk bij een ander leggen? Het hardnekkige relatie-denken waarin we denken dat die ander de ware en enige is om ons te completeren en als die ander er niet is dat er iets mis is met ons en we verdoemd worden tot een eenzaam en alleen bestaan waarin we met onze leegte worden geconfronteerd. Dat dit eveneens een illusie is waar we mee worden opgevoed, wordt bovendien bevestigd door de realiteit dat relaties vaak niet overleven omdat de taak die wij de geliefde geven niet bij hem of haar ligt. De relatie dient jou gelukkig te maken, jouw innerlijke leegte te verdrijven of voor jou te zorgen. Die sprookjes absorberen wij door romantische films en boeken. Door relaties leren wij onszelf kennen, leren we onszelf liefhebben, leren we voor onszelf te zorgen. Relaties zijn er om te leren en groeien en om uiteindelijk een goede relatie met jezelf te ontwikkelen.

Ik ben niet meer op zoek naar De Vrouw van mijn Leven. Het Leven geeft mij een diep gevoel van rust en harmonie. Mijn Liefde stroomt door mij heen. Dat is een warm gevoel. Mijn zelfgekozen momenten van afzondering maken mij net zo gelukkig als de momenten dat ik wezenlijk contact heb met mensen om mij heen. Ik kies ze nu bewust uit omdat wezenlijk contact openheid, zelfkennis en een dieper bewustzijn vraagt. Alles wat vluchtig is, is niet meer aan mij besteed. Vóór mijn catharsis werd ik beheerst door een onverzadigbare drang naar gezien en gehoord worden en ‘thuiskomen’ bij een ander en het verzamelen van een groep mensen om mij heen die een surrogaat familie moesten zijn. Juist die gedrevenheid om dat te vinden en vast te houden wat eigenlijk inhoudelijk niet meer aansloot, liet mij ervaren dat banden niet maakbaar zijn en dat juist het loslaten van een gewenste uitkomst en ruimte creëren, het natuurlijke en moeiteloze zich kan manifesteren.  

Tegenwoordig ben ik thuis bij mijzelf en ben ik mijn beste levensgezel geworden. In een staat van Zijn, blijkt vooral de uiterlijke en digitale wereld haar glorie en glans volledig te hebben verloren. Van Binnen naar Buiten leven laat geen ruimte meer voor ego-gerichte acties en manifestaties die gebaseerd zijn op vluchtige opvulling. Ik blijf er ver van weg en ervaar zelfs aversie als ik met veel oppervlakkigheid geconfronteerd wordt. De eenvoud en schoonheid van de natuur daarentegen trekt steeds meer. Daar is geen opsmuk te vinden maar beweegt alles op een natuurlijke en waarachtige wijze. Het natuurlijke in mensen krijgt ook grote aantrekkingskracht.

Maar we worden zo maatschappelijk beïnvloed met modellen waar we aan moeten voldoen en we geloven het ook vaak nog dat het zo hoort: we moeten succesvol zijn, we moeten een relatie hebben, we moeten slank zijn, we moeten het gemaakt hebben voor ons 35e. Het werkt zoveel faalangst en gevoelens van onvermogen in de hand. Wij worden onze ergste vijand door in de draaimolen van verwachtingen plaats te nemen. Verwachtingen die uitsluitend dienen om de onderliggende stem van ‘niet genoeg zijn’ te smoren. Onze schoolsystemen werken dat al vrij vroeg in ons leven in de hand door onze prestaties met harde cijfers te beoordelen. En zo worden wij gerangschikt in categorieën en leren we allemaal braaf hetzelfde. Het unieke van elk mens komt te weinig aan bod omdat we voorgeprogrammeerd worden om de ladder van succes te bestijgen. Ouders die van alles ‘willen’ voor hun kinderen en het ‘als ze maar gelukkig zijn’ helemaal niet waarmaken. Want vaak projecteren die ouders hun eigen angsten, falen en niet geleefde dromen op de kinderen die het dan voor hen nog een beetje moeten goedmaken. Unieke vaardigheden als empathie, invoelingsvermogen, zelfreflectie, diversiteit en creativiteit worden nauwelijks opgenomen in wat we op scholen leren. De meest intellectuele en academische zielen zijn vaak de meest sociaal geïsoleerde en privé moeilijk functionerende mensen. Geluk komt het meest tot stand in de interactie met andere mensen. Maar dan moet je jezelf wel kennen en de openheid hebben om oprecht geinteresseerd te zijn in een ander. En kijkend naar de groeiende bevolkingsgroepen die enkel nog via een beeldscherm, telefoon of laptop, kunnen communiceren en steeds minder in staat zijn tot een open en persoonlijk gesprek in real life, vind ik zorgwekkend. De mooie omgeving wordt niet meer waargenomen. Mensen om je heen ook niet. De huidige generatie bouwt zijn eigenwaarde via likes op facebook en Instagram. Hoe veraf kunnen we drijven van intermenselijke verbindingen. Wat we zien van anderen en wat we zelf laten zien is verre van ons dagelijks leven. De schrijnende verhalen die soms verscholen zitten achter de over producerende en compenserende zielen op online profielen zijn soms dramatisch. Laten we weer eens het gesprek aangaan en werkelijk vragen aan elkaar stellen en elkaar in de ogen kijken. Een verarming van onze innerlijke wereld zal de buitenwereld kleurloos kleuren. En daar wordt de wereld zeker niet mooier door en de stijgende psychosociale problemen als eenzaamheid en zinloosheid zullen daardoor vooral toenemen.

Ik heb het vertrouwen dat de digitale hype tot bedaren zal komen. Dat we weer gaan verlangen naar echte ontmoetingen. Dat we afknappen op al die surrealistische plaatjes en dat we gaan inzien dat wat er allemaal via ons beeldscherm voorbij trekt niet wezenlijk belangrijk is. Vroeger hoorden wij iemands mening als we met hem of haar in gesprek gingen. Tegenwoordig is er een lavastroom aan meningen die geventileerd worden via het internet. Zowel het onbewuste gewaarzijn van de mens als de aanval op wie anders denkt, voelt en leeft, trekt in razendsnel tempo voorbij. Ik hou het niet meer bij, letterlijk en figuurlijk en onttrek mij er heel graag aan. Het gebrek aan begrip en mededogen voor de mens die anders is dan jij wordt groots uitgeoefend. Mijn focus is slechts nog gericht op wat schoonheid en inspiratie voortbrengt, ook wat ik online lees.

Gisteren had ik een mooi gesprek met de monteur van de CV ketel. Hij dronk zijn glas thee samen met mij op het voorste balkon en vertelde over zijn behoefte aan rust. Dat hij zich ergerde aan de telefoongesprekken die hij hoorde als hij in de tuin zat. Vroeger woonde hij in een klein dorpje waar de rust zinnenstrelend was. We werden het erover eens dat vrije tijd, vrijheid, nauwelijks verplichtingen en een open gesprek een mens echt gelukkig maken. Bij zijn vertrek hield hij zijn hand op zijn hart en zei dat hij zo genoten had van ons gesprek. Dat zijn de juweeltjes op zo’n gewone doordeweekse dag. Heel echt en heel puur.

Wie we zijn is te vinden in ons gedrag, in wat we zien, hoe we iets uitleggen en wat we voor een ander overhebben en ook onze onbesproken woorden spreken wij uit door onze overtuigingen te leven. Wij zijn in staat de ander te respecteren en accepteren als we onszelf respecteren en accepteren. Dus als we onszelf liefhebben en met aandacht voor onszelf zorgen dan kunnen we dat ook geven aan een ander. Wees je bewust van elk woord dat je uitspreekt of online plaatst. Daarmee stuur jij jouw energie de wereld in. Laat het een opbouwende en liefdevolle energie zijn.

Wees je bewust dat ZIJN volstaat. Het leven wordt daardoor licht en vrij.

Een mooie spreuk ter afsluiting: ‘Ik ben niet wie jij denkt dat ik ben. Jij bent wie jij denkt dat ik ben.’