De evolutie van de mens

De tijd raakt op. Het leven is kort. De lont wordt korter. Geduld ook. Zinloos gezwets over niets kan niet meer bekoren. Dat heeft het eigenlijk nooit. Ik heb altijd geweten dat er een diepere betekenis van bestaansrecht is. Maar de laatste tijd neig ik ernaar om mijzelf en dat leven minder serieus te nemen. Te laten gebeuren wat er zal gebeuren. Hoewel ik bij vlagen mij verantwoordelijk voel en het idee heb een goed voorbeeld te moeten leven. Mensen blijven fascinerende wezens en soms ook weer niet. Grote filosofen vertelden ooit dat je je beter op een passie kunt richten als levensbestemming, dan er op vertrouwen dat mensen je leven inhoud en zin geven. Mensen zijn veranderlijk en wat eens hemels was, kan soms veranderen in een hel. Vaak ligt waar we vandaan komen daar ten grondslag aan. We zijn namelijk wezens van onbewuste herhaling. En we herhalen soms het leed wat we zelf als kind moesten ervaren door het ontberen van menselijke warmte en ontwikkeld bewustzijn. En hoewel er aanzienlijke groepen aan het wakker worden zijn, maakt de mens er soms ook nog een behoorlijk zootje van met oorlog, haat en destructie als symptoom voor het gebrek aan eigenliefde, dat verpakt wordt als haat of minachting naar anderen, omdat we het vertrouwen hebben verloren of geloven het goede niet waard te zijn. Maar niets is minder waar: dat goede verdient een ieder.

Hoe is het mogelijk dat we al duizenden jaren evolueren als mens en dat de technologie enorme stappen heeft gezet maar het menselijk brein nog steeds zoveel lijdt en misère veroorzaakt en eigenlijk in die duizenden jaren nog vaak zeer primitief denkt en overeenkomstig handelt. Hoewel we onszelf graag beschaafd noemen en inderdaad betere manieren hebben ontwikkeld dan in de middeleeuwen gebruikelijk was, blijft de vraag nog steeds naar boven komen hoe het dan nog mogelijk is dat er nog steeds zoveel ongelijkheid, destructie en leed is binnen het menselijk ras. We mogen dan afstammen van de aap uit Afrika, en denkende en bewuste primaten zijn, toch iets in ons DNA en brein is er verantwoordelijk voor dat we regelmatig nog primitief denken en handelen, en weliswaar ons handelen verfijnder verpakken, maar de grondhouding nog te vaak is gericht op overleven, macht uitoefenen en er zelf beter van worden, ongeacht de consequenties voor andere mensen, de aarde, de natuur en alles wat op een natuurlijke wijze is ontstaan.

Evolutie is afhankelijk van diverse factoren. Je kunt ontwikkelen door passie of door lijden. Door passie is gericht op een sterke liefde voor iets, de tweede het lijden komt voort uit angst voor iets. Onze opleiding in bewustzijn is zowel een biologisch als genetisch verhaal maar wordt ook sterk beinvloed door met wie wij omgeven worden en wat we dan zien. Een zeer bewuste en ontwikkelde ouder, zal het kind ook die bewustheid en ontwikkeling meegeven, dat wordt als het ware voorgeleefd en doorgegeven. Maar ook het onderwijs dat we genieten zou een nieuwe impuls kunnen geven aan de ontwikkeling van ons bewustzijn. Ik pleit ervoor dat er klassen komen voor emotionele intelligentie, voor de ontwikkeling van empathie en begrip maar ook onderwijzen in hoe we onze sociale vaardigheden kunnen ontwikkelen. Uiteindelijk zijn dat de elementen die bepalen of wij in sociaal opzicht aansluiting vinden bij anderen. Een rijk sociaal leven maakt mensen vaak gelukkig. Maar sommigen vinden dat niet omdat ze zich niet bewust zijn van de energie die ze uitstralen, een onderstroom van wantrouwen in de mens, door opgelopen teleurstelling in het verleden, wat ze met zich meedragen. Wat je gelooft, manifesteer je. Ook als je wens een hele andere is. Je onzichtbare energie trekt aan of stoot af.

Soms verbaast het mij dat mensen (nog) niet zien dat ze hun tevredenheid zelf saboteren. The selffulfilling prophecy ontgaat hen. Waar je je niet bewust van bent, valt niet te vernieuwen. Ook de ogenschijnlijk normatieve overtuiging dat een leven zonder relatie geen normaal leven is of leidt tot een eeuwigdurende eenzaamheid, blijft mij verbazen. Het betekent dat de mens ervan uitgaat een intieme relatie nodig te hebben om gelukkig te zijn en daarmee wordt de verantwoordelijkheid voor dat geluk vaak uitbesteed aan een ander, met alle gevolgen van dien, omdat elk mens die vaardigheid zelf zal moeten ontwikkelen om tot gezonde en gelijkwaardige relaties te komen die niet gebaseerd zijn op ongezonde afhankelijkheid en disfunctionele dynamieken. Daarentegen staat dat juist in het aangaan van relaties wij onze eigen issues en pijnpunten vooral tegenkomen om deze op te lossen, mits we het bewustzijn ontwikkelen om opmerkzaam te zijn over ons eigen aandeel en handelen en wat we zelf nog moeten doen om een tevreden mens te worden die niet meer lijdt, door het verleden los te laten en te verwerken en uitsluitend in het Nu te zijn.

De basis voor dat gelukkige leven wordt gevormd door de relatie die wij onderhouden met onszelf. Er wordt heel jong al van alles in ons gestopt aan verwachtingen en projecties van ouders/opvoeders, onbewuste signalen die wij oppikken van de energie van deze zielen. Daar vormen wij ons zelfbeeld mee en daarmee ontwikkelen wij onze overtuigingen, die weer leiden tot ons gedrag dat een uitkomst heeft die wij ‘verwachten’. Die uitkomst kan zowel donker als licht gekleurd zijn. Wij creëren immers onze eigen werkelijkheid. Die werkelijkheid wordt gevuld met het bouwen van een ‘identiteit’. Het bedenksel dat ego heet, de illusie waarmee wij ons dagelijks bestaan vorm geven. Dat kan alleen maar tot teleurstellingen leiden omdat we iets bouwen en vasthouden dat helemaal niet bestaat maar dat we zelf verzinnen.

Spiritualiteit en non-dualiteit keren zich af van die bedachte werkelijkheid en alle begrippen als ego, identiteit, goed en slecht, waarheid en leugen, verleden en toekomst, mannelijk en vrouwelijk, heteroseksualiteit en homoseksualiteit, succesvol en falen. Het is één grote bedachte illusie van ons geconditioneerde brein. De menselijke conditie is er een van lijden omdat we geloven in die uitputtende illusies. Maar daar worden we mee opgeleid als we als kind opgroeien. Dus de evolutie van de mens kan alleen grote sprongen maken als onze ‘opleiders’ bewuste mensen worden en vrije denkers die de werkelijkheid echt zien zoals zij is. Ik vrees dat we nog wel even onderweg zijn voordat het zover is.