De kleur van seizoenen

Onze telling geeft ons een jaar. Een jaar waarin we de vier seizoenen meemaken. Een jaar dat ons nieuwe ervaringen geeft en nieuwe mensen op ons pad en zelfs af en toe een nieuwe woonplaats en nieuwe woning. Een mogelijkheid om te starten met een schone lei. Want nieuwe omgeving en nieuwe energie zijn bij uitstek geschikt om een nieuwe koers te zetten.

Maar de vraag is of dit werkelijk zo is. Want zou een goudvis weten dat hij in water zwemt? Uiteraard een metafoor voor de wereld waarin wij denken te leven en dat we denken dat door in een nieuwe omgeving te zijn ons leven werkelijk zal veranderen. Want waar we ook gaan of zijn, we leven in ons lichaam, denken met dezelfde geest, ervaren met onze onveranderde zintuigen, dragen dezelfde bril van onze persoonlijke perceptie en interpretatie, praten met dezelfde toon en beleven onze geschiedenis op de manier zoals we dat al jaren doen.

Uiteindelijk is het krijgen van nieuwe ogen dé manier om de wereld anders te ervaren en beleven. Zo ook onze beleving en waarneming over wat er ooit was en nu is. Mensen die soms jaren depressief zijn worden plots wakker en wat er veranderd is, is hun perceptie over dat waar ze jaren mee worstelden. De illusies over zichzelf en anderen die hun gevangen hielden. De gevangenis van het brein dat overuren maakte. En plots viel het licht naar binnen. Was er een moment dat men begreep dat het lijden door henzelf veroorzaakt werd, door de vervormde perceptie en interpretatie die hen ziek maakte. Ze konden het zelf in één seconde stoppen. Het moment van gewaarwording was het glorieuze kantelpunt.

Het jaar dat met de vier seizoenen voorbij is gekomen dit jaar was voor mij een jaar met twee grote veranderingen: een nieuw huisje en een nieuwe omgeving. Maar mijn essentie is gewoon meeverhuisd. Ik geniet van het water en de rust die om mij heen is. De boerderij gaf mij dat ook, hoewel de ruimte in huis en de ruimte er omheen veel groter was. Maar ook deze nieuwe plek brengt weer nieuwe ervaringen en mogelijkheden. Op zich maakt het niet meer heel veel uit waar ik woon, omdat ik de rust en ruimte overal mee naartoe neem omdat die in mij huist. Dat de uiterlijke wereld zich daarop aanpast is enkel de synchroniciteit die helemaal klopt met het innerlijke. Ik zou niet meer willen en kunnen zijn in een drukke en lawaaierige omgeving en veel ego-uitingen zeker niet.

Steeds meer is er een geruisloze overgang van het ene jaar in het andere. Dat is blij te wijten aan het geruisloze en evenwichtige in mij. Er zijn al lang geen gigantische ups of downs meer. Er is gelijkmatigheid en innerlijke harmonie. Een jaar komt en gaat, moeiteloos en ontspannen. Het gaat niet per se om een jaar maar veel meer over hoe we het beleefd hebben. Als je elke dag begroet alsof je die zelf gekozen hebt, dan is harmonie mogelijk. Weerstand is kenmerkend voor niet in balans zijn met jezelf en je omgeving. Bij weerstand is helder zien en genieten heel lastig.

Hoeveel mensen ik nog zie die geloven een ander nodig te hebben om gelukkig te zijn is schrikbarend. We worden zo geïndoctrineerd door sprookjesverhalen in films, muziek en boeken en we nemen nog zoveel over van onze ouders en voorouders. We leren niet om onszelf eerst gelukkig te maken en daarna pas rond te kijken met wie we dat kunnen delen. Als we dat jong zouden leren dan zouden relaties zoveel gelijkwaardiger en gezonder zijn. Er gaat al vaak veel mis als we jong zijn. Het repareerwerk kost ons veel jaren. En voor sommigen lukt dat in één leven nog steeds niet. Als alle mensen die samenleven gelukkig zouden zijn samen dan zou onze wereld er ook heel wat harmonieuzer uitzien. Dus ik pleit voor zelfkennis, zelfliefde en eigenwaarde eerst ontwikkelen voordat je serieuze banden aangaat. Maar daar staat tegenover dat we -in verbinding- het meeste van onze eigen issues kunnen voelen en helen. Dus relaties zijn nodig om dat naar boven te halen. Echter er is een punt waarop relaties die rol niet meer hebben en enkel de sprankelende samenkomst van twee hele mensen vormen. Mensen die zich compleet voelen, één met alles en zichzelf.

Is het voorjaar synoniem aan onze jong volwassenheid waarin alles nog fris bloeit en groeit? De zomer gelijk aan onze volwassen jaren als we ons settelen in warmte? De middenjaren synoniem voor de herfst waarin we uiterlijke schoonheid verliezen en mogelijkheden afnemen? En de ouderdom gelijk is aan de winter waarin we ons terugtrekken en afzonderen? Kunnen we dat niet zelf beïnvloeden of vallen we samen met wat ons aan beelden wordt voorgeschoteld in de media? Kunnen we ontstijgen wat de natuur ons laat voelen of kunnen we er vrede mee hebben dat elke levensfase weer iets anders in ons aanraakt? Durven we daarin mee te veren en op de stroom van het leven verder te drijven?

Ik merk dat ik niet meer terugdenk aan dit jaar, maar eigenlijk veel liever kijk naar de levenservaringen die mij met mijzelf lieten kennismaken en mij daardoor bij mijn essentie en diepste natuur brachten. Daar is mijn tevredenheid en harmonie te vinden. Alles wat ik tot nu deed stond eigenlijk in het teken daarvan. De vormen die daaruit voortkwamen bewegen elk jaar mee met de stroom van mijn leven en ik deel die vormen met de wereld om mij heen. Maar de essentie is al lang een en dezelfde: leef je diepste zelf en geef dat door.

Vanuit die missie en gedachte vertrouw ik op de dag die er vandaag is. En morgen weer.

Maak er een mooi en vervullend nieuw jaar van. Meer dan een dag tegelijk leven is niet nodig, want deze dag komt morgen weer.