Onze pure natuur

In het vroegste uur van ons Leven,

wordt ons afgeleerd puur te zijn.

Onze oorspronkelijke heelheid verdwijnt,

onze schurende onzekerheid verschijnt.

We moeten bereiken, bewijzen en manifesteren,

omdat we ons groots en langdurig vergissen,

dat liefde verdient moet worden, 

en anderen daarover beslissen.

Hoe vroeg we dat al leerden,

waardoor we ons hart bezeerden,

andermans verwachtingen en dromen,

vermeende angsten als we niet tegemoet zouden komen.

Onvoorwaardelijkheid bleek een naïeve illusie,

overleven vroeg nadrukkelijk een opgedrongen fusie,

waarin we afscheid namen van onze pure natuur,

om te passen bij anderen in een geconditioneerde cultuur.

Langzaam verloren we de verbinding vanbinnen,

ons gevecht voor erkenning dat we wilden winnen.

We verdronken steeds meer in teleurstelling en pijn,

door nog steeds te geloven niet goed genoeg te zijn.

In het vroegste uur van ons Leven,

werd ons dat al onbewust meegegeven.

Pas je aan, hou je in, wees braaf en doe mijn zin.

Meisjes zijn lief en moeten verzorgen,

jongens zijn stoer en houden hun gevoelens verborgen.

Blauw en roze, kaders en omgangsvormen,

hoekstenen en tradities, religie en petities.

Waar is onze puurheid ergens verloren gegaan?

Wanneer leren we onszelf werkelijk liefhebben,

voor onze eigen puurheid te staan?

Hoeveel hunkerende Liefde liet ons als dwazen rennen?

We investeerden in huizen, huwelijken, aanzien

en de juiste mensen kennen.

We geloofden de sprookjes, de films en de boeken,

de kussen en vlammen op cinema-doeken,

die ander die ons het gevoel moest geven,

dat we de moeite waard zijn in dit leven. 

Maar open je ziel en kijk achter je ogen,

je hebt uitsluitend jezelf te lang bedrogen. 

Je bent al heel en mooi en puur,

al zuiver en diep en vol met vuur.

Er hoeft niets beter, bij, af of aan,

je kunt gewoon in jouw unieke licht gaan staan!