We denken iets te moeten zijn of worden

WE DENKEN IETS TE MOETEN ZIJN OF WORDEN

We denken iets te moeten zijn,

iets te moeten worden.

Het jongetje dat genegeerd werd.

Het meisje dat gekleineerd werd.

Ze leven soms nog in ons.

Ze worstelen en ploeteren,

om het gruwelijke te ontwijken

dat zo diep gekerfd werd in die

zieltjes.

Het leven brengt ze mensen

die hen herinneren aan vroeger

toen ze machteloos en hulpeloos

de klappen incasseerden van

liefdelozen of machtelozen die

hún wonden doorgaven.

We denken daardoor iets te

moeten zijn, iets te moeten

worden, om die gemiste liefde

eindelijk binnen te halen.

Eindelijk die armen, die koestering,

die erkenning, te mogen ontvangen,

als we maar ons best doen,

ons aanpassen, voorbeeldig excelleren.

Het kleine jongetje of het kleine meisje,

als jij die nou eens liefdevol omarmt.

Lief voor haar of voor hem bent,

jij de moeder of vader wordt die ze zo misten.

We denken iets te moeten worden,

om iets wat we niet kregen alsnog te mogen ontvangen.

Maar als we in ons kijken, diep in ons afdalen, dan brand daar een lichtje, in ons, ja waarachtig écht in ons, dat schijnt op onze schoonheid, van de mens die we al waren, toen we als mensje werden geboren, en we nog niet dachten dat we van alles moesten zijn.
.

Miranda Nanda Maria van Dijk – Gedichten 2020