Een avontuurlijk leven

Een avontuurlijk leven begon voor mij toen ik tweeëndertig was. In mijn puberteit had ik wel spannende ervaringen beleefd, vooral doordat ik optrad als liedjes schrijvende zangeres met gitaar, in bandjes speelde, in studio’s opnam en op podia stond. Dat was opwindend. Maar op mijn tweeëndertigste begon het grote avontuur. In een nieuwe stad, mijn eerste eigen gekochte huis, geheel zelfstandig mijn eigen leven opbouwen in een totaal onbekende omgeving zonder sociale contacten. Ik begon helemaal opnieuw en vond het prachtig.

Ik kwam uit een degelijke heterorelatie met een zachte man maar dat was niet het leven dat ik wilde. Ondanks dat we vier huizen kochten, daar elke keer een opknapproject van maakten, regelmatig op vakantie gingen, had ik het gevoel stil te staan en langzaam in te dutten. Emotioneel en intellectueel leerde ik weinig en groei was er niet. De comfortzone was geestdodend, werd saai en ik voelde me niet verbonden met het leven dat ik leidde noch met de mensen die er om mij heen waren. Ik liet alles achter, huis en haard, en begon aan een nieuw leven. Een leven dat eindelijk als mijn leven voelde.

De avontuurlijke periode die volgde waarin ik ook vrouwen leerde kennen met een romantische intentie was spannend en ik genoot van alle nieuwe ervaringen die ik opdeed, het waren er nogal wat, ik kwam op plekken en in situaties die geheel nieuw voor mij waren waardoor ik delen in mijzelf nog veel dieper leerde kennen, delen die ik niet eerder zo diep aangeraakt voelde. Het erotische en seksuele, het eigenzinnige en onafhankelijke, het kwetsbare en tedere. Langzaam leerde ik mijzelf op diepere lagen kennen en werd daarin ook aangeraakt, zowel fysiek als emotioneel op een manier die mij tot verdieping bracht maar eveneens mijn kwetsbaarheden en issues blootlegde. Daar moest ik echt nog wat mee doen. Wat ik uiteindelijk deed om mijzelf te bevrijden van een zware last uit een pittig verleden, die ik nog met mij meedroeg. De bevrijding kwam na noeste innerlijke arbeid en het leven werd licht. Mijn liefde voor psychologie en filosofie intensiveerde. De encounters met vrouwen namen af. De focus verlegde ik naar innerlijke verdieping en emotionele verrijking. Mijn eerdere reizen naar alle landen in Europa, Amerika en daarna heel Nederland rondreizen door ontmoetingen met allerlei mensen en tevens jarenlang verbindende events organiseren op veel verschillende plekken door Nederland, bracht nieuw avontuur in mijn leven. Dat bewegen en ontmoeten was twintig jaar vervullend en uitdagend. Toch kwam er een moment dat een ander soort beweging en ontmoeting de overhand kreeg: die van stilstaan en stilzijn en daardoor andere dingen kunnen ervaren en opmerken. Daar was geen constant onderweg zijn meer voor nodig, behalve af en toe in de stilte en schoonheid van de natuur en zee zijn of pittoreske dorpjes of onbekende steden bezoeken. Het accent kwam te liggen op de kwaliteit van de ontmoeting en dat betekende een grote afname van ontmoetingen want wat ik als kwaliteit ervoer bleek lastig te vinden en niet de voor de hand liggende interesse van de mainstream. De leer van bewustzijn en bewustwording had mijn volledige aandacht, spiritualiteit groeide. Boeken werden onderdeel van mijn dagelijkse meditatie.

Stress, idealen, prestatiedrang, erkenning nodig hebben, deadlines halen, ik had het allemaal in het verleden meegemaakt maar nu losgelaten. Een zee van stilte en ruimte, schoonheid ervaren in veel dat vanuit creativiteit en flow ontstond, genieten van de schoonheid van de kunsten, maar ook van alle kustgebieden in Nederland, werd de vervulling die mijn hart uitkoos. Rijkdom kreeg een nieuwe en diepe betekenis door het te ervaren als ik de zuivere buitenlucht kon inademen, doordat ik kon doen waar mijn hart lag, doordat ik mij vrij voelde, zonder nadrukkelijke identificatie met alles wat sowieso illusionair en tijdelijk was: de materie, het kapitalisme, het consumeren, het opvullen van leegte, het egogerichte. Ook de jarenlange zoektocht naar de grote liefde kreeg een geheel andere betekenis: het leven werd mijn grote liefde. Ik begreep dat liefde in zoveel vormen komt, dat liefde dagelijks om ons heen is in de natuur, in expressieve kunstvormen, in toevallige ontmoetingen, in je verbinden met jezelf, in dieren, in vriendschappen, in het kleine dat voor het oprapen ligt: de bloemenzee in de velden, de geur van vers gemaaid gras, de heerlijke kop koffie op het balkon, de groep ganzen die overvliegt, de strepen in de blauwe zonovergoten lucht, de attente uitnodiging, de onverwachte verrassing, de handgeschreven kaart met lieve wensen.

De mens is zeker in staat om te evolueren. Niet meer in de breedte waar de nadruk lag op meer en beter willen, maar in de diepte waar de nadruk ligt op kwaliteit en verdieping. Elk mens gaat een eigen ontwikkelingspad: wat eerder belangrijk leek kan onbelangrijk worden. Wat vroeger een levensinvulling was kan slechts het najagen van gebakken lucht worden. Dat is geen cynisme maar realiteitszin die de tand des tijds heeft doorstaan. We kunnen pas echt vrij samenzijn, in het moment en aanwezig, als we alleen kunnen zijn, en onszelf als fijn gezelschap ervaren. Er is niemand die ons hoeft te helen, want dat kunnen wij zelf. Ons zelfhelend vermogen is gigantisch, mits we het waarnemen, aanboren en gebruiken. Niemand kan en hoeft onze leegte te vullen, dat is onze taak en verantwoordelijkheid, we kunnen zelfs tot het punt komen dat we die leegte als ruimte gaan ervaren en daardoor als volheid. We hoeven onze behoeften niet klakkeloos uit te besteden aan een ander noch hoeven we te hopen dat we ons verleden kunnen herschrijven, we kunnen het slechts accepteren en integreren in onze levensloop als onderdeel van ons verhaal. Een verhaal dat we kunnen herschrijven door een nieuwe interpretatie te vinden, maar wordt niet je verhaal, maak er geen identiteit van waar je je dan weer aan vast gaat klampen, alsof je niet op jezelf zou kunnen vertrouwen. Want dat kun je wél.

We zijn energie, hebben een lichaam, en we kunnen onze frequentie, de trilling van onze energie, zelf sturen en beinvloeden en verhogen. Dat kunnen we doen door trouw aan onze natuur te zijn. Als je nog niet weet wat je ware natuur is, ga dan de natuur in, wordt stil en luister naar wat je hoort. Is het een stem die je van alles opdraagt, zoals je ouders je van alles opdroegen om iets te zijn of te worden, wat wellicht helemaal niet van jou was? Of hoor je je eigen innerlijke stem die je aanmoedigt om los te breken uit wat je in de grip houdt? Als je trouw wordt aan je ware natuur dan zul je je vrij gaan voelen. Juist die vrijheid voelen is waar jij werkelijk begint en al het andere eindigt.

Waar je helemaal niets aan hebt en wat ook niet bij jou hoort zul je helder gaan ervaren. Zo heb ik mij lang geleden ontdaan van alles wat me niet meer diende: bezigheden, mensen, situaties, verwachtingen. Het leven werd eenvoudig, simpel, maar ook waarachtig en vervullend. Nooit ben ik bang geweest om iets af te sluiten zodat ik aan iets nieuws kon beginnen. Dat heb ik in werk en passies gedaan, in relaties en vriendschappen, in woningen en woonplaatsen, maar ook door nieuwe richtingen op te gaan en nieuwe koers te zetten. De verrassing die dat brengt is verfrissend en houdt me alert. We creëren soms onze eigen gevangenis door onze angst te laten overheersen en onze moed niet aan te boren, waardoor we ons zouden kunnen losmaken uit iets wat ons niet meer dient, uit iets dat voorbij is, omdat de tijd is aangebroken om aan iets nieuws te beginnen.

Het avontuurlijke in mijn leven heeft uiteenlopende en verschillende gedaanten gehad. Maar het grootste avontuur voor mij is het leven zelf. Elke dag laat ik mij verrassen door wat zich vanzelf ontvouwt. Schoonheid en wijsheid groeien met de jaren en ik ervaar veel vrijheid door het vrije leven dat ik nu leef. Dat is niet meer een leven van grote verplichtingen en plichtplegingen. Geen grote verantwoordelijkheden en huizenhoge verwachtingen van mijzelf of van anderen. Ik onttrek mij aan drukte, stress, herrie, stank, ondankbaarheid, het onbewuste en verkeer in de stilte, kwaliteit, schoonheid, creativiteit en dankbaarheid, wat synoniem is aan een vrij leven voor mij.

Een vrij leven is een keuze en belangrijke keuzes op het gebied van werk, bezittingen, relaties, afhankelijkheden en verplichtingen liggen er aan ten grondslag. Vrijheid willen voelen betekent soms ook durven alleen te staan omdat je je niet conformeert aan verwachtingen van de buitenwereld. Het avontuurlijke in mijn leven speelt zich nu vooral af in de innerlijke wereld, met af en toe een uitstapje naar buiten, naar ontmoetingen of gebeurtenissen die echt waardevol en voedend zijn. Het in gang zetten van verandering en iets creeren vanuit niets heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, omdat mijn behoefte aan groei altijd groot is geweest. Groeien ontstaat door verandering en door jezelf te blijven uitdagen. Daarnaast is er rust om dingen zich vanzelf te laten ontvouwen. Dat vraagt vertrouwen in het leven, vertrouwen in het goede zonder naïef te zijn. Want licht is in het gezelschap van donker, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zoals we allemaal een donkere en lichte kant hebben, die we tijdens ons individuatieproces kunnen integreren. Dat vrije gevoel komt tot uitdrukking zodra we het lichte en donkere toelaten en omarmen, onszelf accepteren.

De wereld tijdens deze coronacrisis staat in brand en laat alles aan de oppervlakte komen. Het donkere en lichte van de mensheid. De onvrijheid van de systemen die we hebben gebouwd. Maar ook het vastklampen aan zogenaamde zekerheden die geen zekerheden blijken. Doch ook onze behoefte aan menselijk contact en aan sociale interactie. We zien de natuur opbloeien, de vervuiling die we maakten neemt af, de stilte is hoorbaar, de schoonheid die we onder de voet liepen door massaal te consumeren is verdwenen. We merken de natuur op, de pracht van gebouwen, de dieren verschijnen en gedijen. We willen er voor elkaar zijn, nu we elkaar meer dan nodig hebben, nu we merken dat we allemaal gelijk zijn in onze kwetsbaarheid. Nog nooit eerder wilden we zo graag het leven vieren en begrijpen we wat het Leven waard is nu het niet als vanzelfsprekend kan worden geleefd en beleefd. Nu het elk moment voorbij kan zijn, de dood dichtbij komt. Ik hoop dat we deze bewustwording behouden, dat we de zorg voor elkaar blijven tonen, dat we de natuur blijven eren, vooral zodra we weer terug kunnen keren naar ons ‘normale’ leven. Ik hoop dat we niet meer terugkeren naar dat oude leven want het was ongezond, gestrest en ego gedreven. We hebben wereldwijd de aarde vervuild en vernietigd. Enkel uit winstbejag, drang om kapitaal te vermeerderen, natuurlijke bronnen worden uitgeput. Moeder aarde roept ons tot de orde: wees zorgzaam voor de aarde, voor de natuur, voor je medemens. Kijk naar elkaar om, wees je bewust van onze nietigheid en kwetsbaarheid. We hebben dit aan onszelf te danken, de levensles wordt hopelijk geleerd. Misschien bouwen we een andere en nieuwe wereld waarin we oog behouden voor waar het werkelijk om gaat. Waar het echt om gaat voelen en zien we nu. Laten we het nooit vergeten!