•   0651315970
  •   info@creatiekrachtenlevenskunst.nl

Voedende contacten

Met de nieuwe media hebben we de mogelijkheid om elke minuut van de dag ‘aan’ te staan. Om duizenden nieuwsberichten voorbij te zien komen. Maar ook om duizenden meningen en mensen met hun verhaal te kunnen lezen en horen. Voor de innerlijke rust is dat vaak niet bevorderlijk. Journalisten en wetenschappers doen onderzoek en proberen een objectief stuk nieuws te brengen, gebaseerd op feiten (als het goed is). Maar mensen smijten soms elke impuls via het internet de ether in. Dat heeft wellicht voor die mens dan opluchting tot gevolg, maar de vraag is of een ander er op zit te wachten en het iets toevoegt. Zeker de berichten die reclame inhouden en via persoonlijke inboxen tot je komen. Maar ook ‘goedbedoelde meningen’ die geen enkele toegevoegde waarde hebben of waar je niet op zit te wachten. In de tijd dat we nog kranten moesten kopen om specifiek nieuws te kunnen lezen, bleven we verschoond van die lavastroom aan meningen en soms nietszeggende uitingen. Dat de mens gezien en gehoord wil worden, is met sociale media wel aangetoond. Maar de ongezonde vormen die het aanneemt, de vergelijkingen en illusies die we voorgeschoteld krijgen vind ik zorgelijk. Op elke openbare plek waar ik kom word ik omringd door mensen die op een telefoonscherm staren. Ik heb dan ook regelmatig mijn telefoon uitstaan. Ik verblijf vaak in de natuur en stilte en ik voel dat dit mij enorm goed doet. Overprikkeling van het brein laat weinig ruimte voor Zijn. Gewoon zitten en niets doen. Laten ontstaan wat geboren wil worden. Of helemaal niets hoeven of willen. Juist in die stille ruimte ontstaan soms de mooiste contacten en verbindingen. Ook uitingen van kunst, dans, inspirerende lezingen, voordrachten en podcasts zijn een uitzondering en een lust voor het brein.

Contacten die vroeger ‘nutcontacten’ waren, omdat er even een gemeenschappelijk doel was, maar nooit werkelijke vriendschappen werden, komen soms nog eens voorbij. En dan is meteen duidelijk waarom het nooit echte vriendschappen zijn geworden. Er bestaan wel degelijk giftige en niet voedende contacten. Gelukkig zijn ze in de minderheid, maar dan nog, ze vergen veel bewustheid, om ze tactisch snel weer uit mijn energiezone te krijgen. Ze voegen niets toe, voeden niet en resoneren op geen enkele wijze. Veel invullingen en aannames die veel zeggen over de gemoedstoestand van de zender. Zelden over mij.

Nu ik in de middenfase van mijn leven ben gekomen, ga ik zeer zorgvuldig met mijn tijd en energie om. De tijd die rest is korter en kostbaarder dan ooit tevoren. Termen als succesvol zijn, het gemaakt hebben, voor elk mens klaarstaan, hebben een andere betekenis gekregen, of beter nog, hun betekenis verloren. Ze werden geopperd door ego. Het zelfgemaakte beeld dat we naargeestig etaleren op sociale media. Ik hoop dat mijn ego miniem aanwezig is in welke uiting dan ook. Mensen die elkaar begrijpen en aanvullen hebben weinig woorden nodig en hebben ook het beste met elkaar voor. In de expressie die mijn taal is hoop ik een betekenisvolle maatschappelijke bijdrage te kunnen leveren.

Er wordt beweerd dat de vijf mensen waar je het meeste mee omgaat, jou sterk beïnvloeden. De afgelopen jaren heb ik afscheid genomen van mensen waarmee ik al meer dan 10, 15 of 20 jaar bevriend was. Ineens kwam ik tot het ontstellende inzicht en het weemoedige gevoel dat ik al een tijdje geen klik meer ervoer, dat vreugde en blijheid waren verdwenen in het contact, en dat er geen sprankeling meer was in energie. Achteraf bezien begrijp ik het verloop van die ontwikkeling maar al te goed. We drijven soms van elkaar af door andere ontwikkelingspaden en ook andere keuzes. Dat we elkaar voeden door energieke aanwezigheid en oprechte betrokkenheid is slechts één deel van het mooie van vriendschappen. Net zoals ik zelf een ontwikkeling doormaak, zo zie ik dat bij de ander ook gebeuren. En niet altijd loopt dat nog synchroon. Mensen kunnen soms vermoeiend worden doordat er geen vooruitgang is in waar ze mee worstelen. Of er is geen zelfreflectie en de plaat blijft tot vervelens toe hangen in dezelfde groef. Dat klinkt natuurlijk niet aardig en zeker niet compassievol maar we zijn niet verantwoordelijk voor het leed dat mensen zelf in stand houden. Ik zie de herhaling en het gebrek aan doorbraak en dat voelt dan als elke dag dezelfde maaltijd voorgezet krijgen. De smaakvervlakking is vervelend, niet lekker en bovenal ongezond. Soms is afscheid nemen zowel liefdevol naar jezelf als liefdevol naar de ander. Je hebt elkaar niets meer te brengen en bent uitgepraat.

Hoe ontstaan voedende contacten? We gaan vaak op zoek of ontmoeten graag mensen die dezelfde interesses hebben. Maar dat volstaat nog niet om het ook voedende contacten te laten zijn. Dat vraagt een andere kwaliteit, namelijk die van op één lijn zitten, een vergelijkbare energie meedragen, een denkniveau dat vergelijkbaar is en een overeenkomstig bewustzijnsniveau. Dus de ontwikkeling moet enigszins gelijk oplopen wat het makkelijk maakt om elkaar te begrijpen en aan te voelen maar ook om elkaar wat te kunnen leren. En daar ontstaat de voeding door: we kunnen door de interactie met de ander iets nieuws leren en iets nieuws over onszelf te weten komen. Ik krijg wel eens te horen van onbekenden waarmee ik korte uitwisseling heb dat ze het contact boeiend vinden. Dat boeiende zit hem dan in het feit dat ze dingen over zichzelf leren in het contact en dat er oprechte aandacht is door mij en dat ik diepgaande vragen stel. Een ervaring die men niet zo vaak meemaakt. Dat is dan het cadeau van de interactie. Maar dat betekent niet dat het contact voor mij dan ook boeiend is want vaak is dat het niet omdat de investering eenzijdig is en men zich graag onderdompelt in de aandacht. En het is aan mij om stil te vallen en ruimte te geven, zodat de ander ook kan komen. Maar ook is het voedende moeilijk omdat er nauwelijks vragen zijn die mij tot denken of voelen aanzetten omdat ze een herhaling blijken van de vragen die ik al vaak en veel aan mijzelf stelde en ik de antwoorden al weet. Er is dan niets nieuws te leren. Er zal dus dieper gegraven moeten worden. Maar die diepte grenst aan het onbegrijpbare voor de meesten. Wederom klinkt dat niet vriendelijk of compassievol, maar wat voor de een voedend kan zijn, kan voor een ander de zoveelste herhaling betekenen. Wat rest is dan gezelligheid, wat vrijwel met elk mens gedeeld kan worden zonder verdere diepgang. En dat maakt het verschil tussen tijdverdrijf en betekenisvol echt contact dat voedt.

Nu begrijp ik dat er mensen zijn die heel tevreden zijn met een gezellig uitje, al is het alleen al om de tijd te doden, het isolement te doorbreken of even wat afleiding te vinden voor de moeilijkheden waar men mee te maken heeft. Maar net zoals een mens kan eten puur om zijn maag te vullen, is er ook een mens die met de ogen dicht een hap neemt van het culinair kunststukje op het bord, de uitzonderlijke passie er in proeft van de gedreven kok, die er z’n ziel en zaligheid in heeft gelegd en met tranen in zijn ogen de dankbare complimenten aanneemt van zijn etende en geraakte gast.

Zo kan het ook zijn met de perceptie over interactie en contact maken met mensen. Dat kan gaan over tijdverdrijf maar ook over de kwaliteit van het contact of de diepte van de onderwerpen of hoe interessant een gesprek voor je is. Het inzicht hierover kan erg verschillen. Mensen kunnen je ontmoeten op het niveau dat ze zichzelf hebben ontmoet of op het niveau dat de emotionele en intellectuele intelligentie is ontwikkeld. Dat we het liefst mensen om ons heen hebben die daarin overeenkomen is vanzelfsprekend. Maar het is niet vanzelfsprekend dat dit voor iedereen makkelijk te vinden is.